تصمیم ژاپن به کاهش خرید نفت از ایران به منزله موفقیتی برای سیاست آمریکا و سایر کشورهای غربی در افزایش فشار بر جمهوری اسلامی به منظور تغییر سیاست هسته ای این کشور محسوب می شود.

پیش از این، شورای امنیت سازمان ملل با تصویب قطعنامه هایی، برخی تحریم های تجاری و اقتصادی را علیه برنامه های هسته ای ایران وضع کرده و ایالات متحده و شمار دیگری از کشورهای غربی، به خصوص اعضای اتحادیه اروپا نیز تحریم های یکجانبه ای را علیه ایران به اجرا گذاشته اند.

اگرچه این تحریم ها باعث ایجاد محدودیت هایی در روابط اقتصادی ایران با خارج شد، اما تا کنون مهمترین منبع درآمد این کشور، یعنی صادرات نفت خام تحت تاثیر مستقیم این تحریم ها قرار نگرفته بود.

آمریکا خود وارد کننده نفت خام از ایران نیست، اما تصویب قانون تحریم بانک مرکزی جمهوری اسلامی، به طور غیرمستقیم طرف های تجاری ایران از جمله خریداران نفت خام از این کشور را بر سر دوراهی ادامه خرید نفت از ایران یا برخورداری از ارتباط تجاری و اقتصادی با آمریکا رار می دهد.

در همانحال، به این دلیل که روابط با آمریکا برای کشورهای عمده جهان اهمیت اقتصادی فراوان دارد، دولت آمریکا انتظار دارد که تحریم بانک مرکزی جمهوری اسلامی باعث شود تا این کشورها به منظور ادامه حضور در بازارهای آمریکا، در روابط تجاری و مالی خود با ایران تجدید نظر کنند